Baltringues et Compagnie is ontstaan uit een zeer reële behoefte. Titoune en ik hadden al ons eigen gezelschap, Cirque-En-Spray. We deden voornamelijk straatvoorstellingen. Omdat we geen subsidies ontvingen, moesten we voor elke nieuwe productie zelf de financiering vinden. Bovendien hadden we geen vaste ruimte om te trainen of te repeteren.

Nadat ik er met vrienden over had gepraat, zeiden verschillende van hen: "Koop een grote tent. In de winter kun je eronder repeteren. In de zomer kun je hem verhuren."

Aanvankelijk was het geen kinderfantasie. Het was bijna een praktische oplossing. Maar al snel beseften we dat een circustent meer is dan alleen een doek en stokken . Het is een plek. En dat verandert alles.

Ja, de CTS-normen zijn geëvolueerd, dat is duidelijk. Maar in de wereld van traditionele circus- en kermisexploitanten is er een sterke collectieve invloed. We zijn niet door de normen beperkt.

We organiseren evenementen efficiënter dan 20 jaar geleden, we zijn beter georganiseerd en we besteden duidelijk meer aandacht aan de teams. We nemen dingen serieuzer . Bij zeer grote evenementen zijn de beperkingen groter, maar op mijn niveau hebben we geen vrijheid verloren.

Ik ontdekte het in een boek: oorspronkelijk waren de baltringues de tentenbouwers van het circus. Degenen die de zeilen spanden, de klemmen vastzetten... kortom, degenen die de tent opzetten.

Van oudsher waren riggers vaak ongeschoolde arbeiders van elders. Het woord is daardoor verworden tot de belediging die we tegenwoordig kennen. We vonden het een perfect idee om die naam terug te winnen. En dat is precies wat we doen: we zetten circustenten op.

Het gebeurde in Saint-Cadou. Een ietwat vermoeide vrijwilliger liet een maststang los in plaats van een ratel . Ik zag de 9 meter hoge mast op me af zwaaien. Ik dacht dat alles instortte: de circustent en mijn lening van 25.000 euro op mijn schouders.

Zeven vrijwilligers sprongen op het touw en hielden het geheel vast voordat het omviel. De hellingshoek was al 30 graden. Sindsdien is mijn veiligheidsinstructie over het verschil tussen een spankabel en een ratel heilig voor mij.

Voor het Ethnofolk-festival werkten we op asfalt. We hadden geen minigraafmachine , alles werd met de hand gedaan. Onder het asfalt vonden we een gewapende betonnen plaat. We moesten elk gat met de hand graven, het was een nachtmerrie.

Maar mijn favoriete onderdeel blijft het tekenen . Het is erg bevredigend om gigantische pitagora's te maken met een passer, om ervoor te zorgen dat de structuur perfect is.

Adrien werkte al jaren als vrijwilliger met me samen. Hij heeft ervaring met hoogtes (boomklimmen) en technische expertise met touwen en katrolsystemen . Hij was de meest voor de hand liggende keuze. Ik draag hem met een gerust hart over aan mijn nieuwe functie in het theater. Ik weet dat hij het uitstekend zal doen.

Het beeld: de witte strepen die over de weg rollen. De geur: die van nat plastic wanneer je de circustent na de winter weer opent, of de geur van stookolie uit de kachels die voor altijd in je truien blijft hangen.